Klaar voor de revolutie

We zijn in de ban van Corona. Hoe vervelend de aanleiding, het begon toch hoopgevend. Samen tegen het virus, samen hamsteren. Samen tegen het hamsteren en samen voor de mensen in de zorg. Daarna daalde de politiek opportunistische hel op ons neer.

De intelligente lockdown is maar net voorbij als we in de VS worden geconfronteerd met een ander virus onder de mens. Black Lives Matter, ik hoop dat je het niet vergeet. Op 1 juni stonden vijfduizend mensen samen, verbonden door verzet. Daarna ging het geruime tijd over de appjes tussen de burgemeester en de minister van Justitie.

Het onsmakelijke vertoon, doordrenkt van strategie en politieke opportunisme staat ons nog helder voor de geest. Sta ik voor mijn lokale bestuurders of sta ik daarmee ook voor het protest? Wil ik dat of kost het mijn nek? Het ging over hoe welke achterban tevreden te stellen: hoe treft wie de minste blaam.

Loonverhoging zorg

Er is veel politiek in deze gezondheidscrisis. Vorige week werden wij geconfronteerd met een nieuw drama in het politieke steekspel. De oppositie ondermijnde een hoofdelijke stemming over de verhoging van het salaris in de zorg.

Hoe treft mij de minste blaam, dachten ze. De oppositie maakte er natuurlijk gewillig een nummertje van. Geef ze eens ongelijk; het is ook moeilijk om goede sier te maken in tijden van crisis, als de verkiezingen in aantocht zijn en je niet bestuurt.

Met plaatsvervangende schaamte kijk ik toe hoe veel mannen, andere mannen weer beschuldigen van wegloopgedrag. Heel veel mannen met nota bene Wilders voorop (die van het absoluut niet weglopen uit een coalitie). En dan weer mannen die andere mannen beschuldigen van protocolschending, want het was toch allemaal zo afgesproken, weenden zij.

Schande! Het failliet van de democratie! De coalitie wil niet kiezen voor meer geld, dat weten wij. De oppositie had deze stemming alleen gewonnen in een halflege Kamer, dat wisten zij. En daar is per slot van rekening weinig democratisch aan. De mensen in de zorg verdienen meer geld, maar dit politiek opportuun gedrag verdienen zij niet.

Een week later was het weinig verassende doch verlossende woord daar: het kabinet ziet geen ruimte voor ‘structurele loonsverhoging’. En de oppositie, tja die verloor de stemming, zoals het naar de werkelijke verhoudingen in de Tweede Kamer gebruikelijk zou zijn. In een poging om geen schade op te lopen, is de democratie schade berokkent. In de zorg brokkelt het politiek vertrouwen af, en de Kamer heeft zich te kijk gezet.

Persconferentie Halsema

Het is dinsdagavond 7 uur ’s avonds, tegenwoordig vaste prik. Daar gaan we dan, de maatregelen: zes mensen in je huis, drie cola in de koelkast, oranje landen wel quarantaine, oranje landen zonder quarantaine, het leger sturen naar rellend tuig, wel klappen, geen geld. Nederland raakt Oost-Indisch doof voor het Binnenhof en voor dinsdagavond om zeven uur met het bord op schoot, de meesten ondanks de beste bedoelingen.

Na de lofzang is er veel kritiek op het kabinet, de laatste weken: verder dan een dringende oproep hier en stichtelijke woorden daar, komen ze niet. De premier en minister De Jonge kondigen aan: de grootste en belangrijkste maatregelen worden afgekondigd in Amsterdam. Op het Binnenhof hebben ze hun plicht voldaan, het is nu tijd voor lokaal beleid. De volgende lockdown moet uit het stadhuis komen.

Ik ga ervoor zitten. Een paar strenge woorden verder, volgt de grootste mededeling: kom niet naar Amsterdam als je hier niets te zoeken hebt. Daarna komt het Stadhuis daarop terug, want dat was toch niet de bedoeling. Warrig beleid, slappe communicatie.

Het Amsterdamse stadhuis leek overrompeld door Haagse bluf. In de Trèveszaal wil geen individu averij oplopen in het verkiezingsjaar, maar dat gaat ten koste van het beleid.

Applaus voor de bazen

Het volk heeft nu eensgezindheid nodig. De bazen in Den Haag mogen meer opoffering tonen en minder bezig zijn met hun politieke toekomst. Als zij dat niet doen, dan dreigt de opofferingsbereidheid op andere plekken in de samenleving af te nemen, bijvoorbeeld in de zorg.

En als de politieke opofferingsbereidheid wederkeert, dan nemen wij het voortouw. Klaar voor de revolutie! Dan doen we het samen, zoals eerst, en overweldigen wij de bestuurders des vaderlands met een groots applaus. Groots, meeslepend applaudisseren, allemaal hangend uit het raam. Wanneer het verlossende woord is gegeven en het virus verslagen is, dan gaat het feest viraal.

Waarna wij, enkele maanden later, besluiten om het salaris van de bazen flink te herzien. “We zien enkel ruimte voor structurele loonverlaging”, zeggen we dan.